ایران, بخوان که با تمام یارانم بخوانم

(( تمام اقوام غیرفارسی زبان ایران ریشه مشترک 10500 ساله دارند ))

بر اساس تحقیقات ژنتیکی و جمعیتی دانشگاه " کمبریج " انگلستان که با کمک و نظارت گروهی از برجسته ترین محققان این رشته انجام شده, جمعیت های ایرانی که با زبان های غیر از گروه هندو- اروپایی تکلم میکنند (به ویژه جمعیت آذری زبان ساکن فلات ایران ) ریشه ژنتیکی مشترکی با اقوام ترک زبان ترکیه واروپای شرقی ندارند  وبرعکس , شاخصهای مشترک  ژنتیکی آذری های ایران با سایر گروه های ساکن در فلات ایران به ویژه فارسی زبانان در حد 98 در صد می باشد که نشانگر ریشه ژنیتیکی آنها در اعماق تاریخ ایران است.

دکتر مازیار اشرفیان بناب, عضو هیئت علمی پژوهشکده باستانشناسی سازمان میراث فرهنگی کشور که دانش آموخته دکتری پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران و کارشناسی ارشد باستان شناسی از دانشگاه " منچستر" بوده و در حال حاضر مشغول گذراندن ماههای آخر مقطع دکتری تخصصی رشته ژنتیک پزشکی و جمعیتی در دانشگاه " کمبریج" انگلستان است در گفتگو با ایسنا گفت: موضوع تحقیق و مطالعه من در مقطع دکتری مطالعه ژنتیکی اقوام ایرانی و بررسی ارتباطات تاریخی و ژنتیکی تمام اقوام ساکن در فلات ایران بوده است.

به گفته وی, مطالعه DNA میتوکندریال نشان می دهد که ریشه مشترک مادری تمام اقوام ایرانی ساکن در فلات ایران به رمانی عقب تر از آنچه در نظریه مهاجرت آقوام آریایی مطرح می باشد بر میگردد. بدین ترتیب که اگر تمامی اختلاط ها و شاخص های ژنتیکی مربوط به سایر مناطق جغرافیایی وقومی را از محتوای ژنتیکی نمونه های مدرن ایرانی حذف کرده و به کناری بگذاریم , اخیر ترین جد مشترک مادری ما (MOST RECENT COMMON ANCESTOR- MRCA) زمانی حدود 10 هزارو پانصد سال قبل در فلات ایران میزیسته است.

وی افزود: نزدیکی ژنتیکی بین اقوام ساکن در فلات ایران و از سوی دیگر خاص بودن این محتوی ژنتیکی به قدری ملموس و غیر قابل انکار است که حتی به کار بردن کلمه اقوام را در مورد جمعیت های ساکن در فلات ایران با شک و تردید روبرو می کند. به این معنی که آنچه باعث تمایز ژنتیکی گروههای انسانی می شود تا بتوان آنها را به صورت اقوام تمایز یافته در زمان و مکانی خاص تصور کرد ابدا در محتوای ژنتیکی ایرانیان اعم از آذری وفارس و لر و بلوچ و ترکمن و ...دیده نمیشود.

دکتر بناب خاطرنشان کرد: براساس یافته های محققان انسان شناسی , فلات ایران اولین و مهمترین گذرگاه انسان مدرن درمسیر مهاجرت به سرزمینهای ناشناخته وجهت دستیابی به منابع جدید بوده است. بدین ترتیب تصور عمومی در مجامع علمی بر این اساس است که اولین حضور و استقرار انسان مدرن در فلات ایران چیزی در حدود 60 تا 70 هزار سال قبل بوده است که شواهد و یافته های سطحی از محوطه های بیش از تاریخ نیز بر همین امر دلالت می کنند. بدین ترتیب انسان مدرن در سرتایر فلات ایران استقرار داشته و پس ازطی چند ده هزارسال با پیدایش کشاورزی در حدود 11 هزار سال قبل در منطقه هلال بارور که بخشهایی از غرب فلات ایران را نیز شامل می شود و سپس اهلی کردن حیواناتی مانند برخی احشام نقش عمده ای در پیدایش اولین فرهنگ های بشر و تمدنهای اولیه جهانی ایفا کرده است.

وی تصریح کرد: بر اساس منابع تاریخی و باستانشناسی و زبانشناسی موجود تصور کلی بر این است که در حدود4000 سال قبل اقوامی مهاجر که به آنها نام آریایی داده شده است از آسیای مرکزی به سمت جنوب مهاجرت کرده و وارد فلات ایران شده اند و پس استقرار سه قبیله مهم آنها در فلات ایران ( فارس ها در جنوب و مرکز , پارت ها در شمال شرق و مادها در غرب و شمالغرب (  بخشی از این اقوام به سمت شبه قاره هند و بخش دیر به سمت اروپا مهاجرت کرده و اقوام مدرن هندو- اروپایی را پدیدآورده اند.

عضو هیئت علمی پژوهشکده باستان شناسی سازمان میراث فرهنگی با اشاره به اینکه تاریخ مدون دقیق و قابل اعتمادی در خصوص وقایع جمعیتی در دست نیست , به ایسنا گفت : دانشمندان در دهه های اخیر برای مطالعه سرگذشت انسان به مطالعات زبان شناسی وژنتیکی روی آورده اند. با توجه به این که زمان به سرعت و طی گذشت حتی چند نسل می تواند به شدت دچار تغییر محتوایی و شکلی شود, امروزه مستند ترین و قابل اعتماد ترین یافته های انسان شناسی , در کنار یافته های انسان شناسی , در کنار یافته ها و شواهد فسیلی یافته ها ی ژنتیکی می باشد.

به گفته این پژوهشگر ژنتیک پزشکی , در مطالعات ژنتیکی جمعیتی مطالعه DNA میتوکندریال که فقط از مادر به فرزندان منتقل می شود میتواند تاریخ و گذشته نسل های مادری را نمایان کند و همچنین مطالعه بخش فاقد نو ترکیبی کروموزوم 7 که از پدر به فرزندان مذکر منتقل می شود می تواند تصویر روشنی از گذشته و تاریخ پدری اقوام در طی نسل های متمادی در اختیار دانشمندان قرار دهد.

وی در گفتگو با ایسسنا تصریح کرد: این در حالیست که در بیشتر منابع جمعیتی و زبانشناسی , ایرانیان را به دو گروه تقسیم میکنند. یکی آنها که به زبان فارسی یا سایر زبانهای وابسته به هندو – اروپایی تکلم میکنند و تصور بر این است که از اعقاب اقوام آریایی هستند و دیگر, آنها که زبانهایی غیر از گروه هندو –اروپایی مکالمه می کنند مانند گروه ALTAIC که زبانهایی مانند آذری و ترکی و ترکمن یا افشار را در بر میگیرند و تصور می رود این گروهها فاقد ریشه مشترک هستند. اما یافته های ژنتیکی این بررسی همه دلالت بر این دارند که ساکنان فلات ایران در گذر تاریخ هرچند مورد هجوم و آسیب سایر اقوام ( مغول و...) و گاه زبان و تکلم آنها کم و بیش تحت تاثیر قرار گرفته است , نه تنها هویت فرهنگی و تاریخی خود را حفظ کرده اند بلکه محتوای ژنتیکی خود را که نشان از ریشه مشترک چندین هزارساله آنان دارد را مصون نگاه داشته اند .

ایران را با تمام یارانش بخواهیم

جاوید ایران