به نام یزدان ایــــــرانـــــشـــــهر
فمنیسم و گریز از سرکوب
باردیگر زمزمه های آزادی خواهی زنان ایران به گوش میرسد. این صدای یک عده زن بیکار نیست که به گوش میرسد، بلکه این دردهای ملتی ستمدیده زیر بار فاشیست مذهبی حاکم در این سرزمین آزاده است. سودای برقراری تمدن اسلامی به چه قیمتی در سرپرورانده می شود؟! اتحاد ملی و انسجام اسلامی با وجود ستم های زیاد و بی پایان بر قشر مهم و تاثیر گذار جوان ممکن نخواهد بود. دولتمردان بدانند اگر زمزمه های ما بمیرد، فریادهای نسل بعد را خواهند شنید. همانطور که در 22 بهمن 1357 شنیده شد.
***
واژه فمنیسم به جنبشی گفته میشود که در آن برای رسیدن به آزادی زنان تلاش میشود. این واژه در معنای عام نمیتواند به کار برود، یعنی نمیتوان معیارهای آزادی را در تمام جوامع و ملتهای دنیا یکسان در نظر گرفت. معنای آزادی در فرهنگهای مختلف نسبی می باشد، چرا که سیر تاریخ، تمدن و افکار و قرایح یک ملت در طی قرون متمادی متفاوت بوده است.
هیچ گاه نمیتوان نظام ارزشی زنان غربی را با نظام ارزشی و آنچه که از سوی زنان شرق آزادی خوانده می شود برابر دانست، اگر چه در یک چهارچوب کلی قرار میگیرند و در نفس مشترک هستند. ملل شرق به ویژه ایران ما، به دلیل بافت دینی ، اعتقادی و جهان بینی خاصی که دارند نمیتوانند معیارهای برابری با زنان غرب در راه رسیدن به آزادی داشته باشند. پس اولین رکن برای مبارزه با تبعیضهای جامعه، شناخت کامل از موارد نقض حقوق فردی میباشد تا بتوان با یک دیالکتیک قوی و علمی در رفع آنها کوشش کرد.

جنبش آزادی خواهی زنان ایران به تازگی شاهد فعالیتهای مفیدی بوده است که شیرینی این فعالیتها و دستاوردهای آن به دلیل سرکوب شدید از سوی حاکمیت به تلخی تبدیل شده است. از دستگیری دو هموطن عزیز و آزادی آنها پس از چندین ماه گرفته تا محکومیت عده ای دیگر از دوستان به چند سال زندان.
در یکی ازهمایشهای سرکوب فمنیسم، به طور کامل به جامعه فروپاشیده غرب پرداخته شد تا با یکی کردن اهداف زنان غرب و شرق در راه رسیدن به معیارهای آزادی، بتوانند نوعی بدبینی را درجامعه نسبت به جنبش زنان ایران تحمیل کنند. برای جلوگیری از القای این حس مخرب، تنها باید معیارهای آزادی در ایران را که بسیار پایه ای و پیش افتاده می باشد را از خط فکری و آرمانخواهی غرب جدا کرد و جامه ای کاملاً ایرانی بر تن آن کرد.
**به امید آزادی برای تمام مردم این کهن دیار **